Boterhammen zonder beleg

Kriebels in mijn buik. Morgen komen ze thuis. De meiden. Toen ik pas met mijn lief was, vond ik het prima als de meiden drie weken vakantie vierden bij hun moeder. Dan kwam ik even bij van mijn nieuwe rol als stiefmoeder. Tijd om te bezinnen en te bedenken hoe ik het zou doen als ze weer thuis zouden zijn. Inmiddels mis ik ze als er niet zijn. Week één is nog te doen. Week twee ook nog wel. Maar de laatste week vind ik het wel weer welletjes. Natuurlijk hebben ze het fijn. En wij ook met ons drietjes. Maar we zijn gewoonweg niet compleet. Als boterhammen zonder beleg.

Wel heb ik besloten dat het fijner is om ze als laatste 'te hebben'. Uitzwaaien na drie weken samen op vakantie is lastiger dan nog drie weken samen voor de boeg. Zo heeft elke wolk een silver lining. En ik denk aan al die samengestelde gezinnen en de regenboog aan gevoelens die vakantie met zich meebrengt. Hopelijk maakt iedereen er het beste van.

Mijn lief is als altijd wijs als ik mijn gemis met hem deel. "Waarom, de meiden hebben het toch heerlijk." Hij heeft gelijk! Maar ik weet dat ook zijn hart een sprongetje maakt als morgen twee bruinverbrande meisjes met blonde haren over het tuinpad zo ons hart weer binnenlopen.

Zo kun je het ook bekijken...

Praktisch

Oudste verschijnt op mijn telefoonscherm. Ik zit in een vergadering maar neem op.

"Hee lief."
"Dag Pien."

Gelukkig, er is niks aan de hand, hoor ik aan haar stem. "Mag ik een eitje bakken? Ik moet straks naar hockey-training en ik heb zo'n trek." Terwijl ik glimlach om mijn veertienjarige, antwoord ik dat ze dat toch niet hoeft te vragen. "Oh, oké" is haar praktische antwoord en ik oké haar terug met een schat erbij en we hangen op. Sinds ze op de middelbare zit, krijg ik regelmatig dit soort telefoontjes. Of ze belt vanuit mama als ze wil vragen of ze naar een feestje kan op een dag dat ze bij ons is of dat er een mail is van de muziekschool die we moeten lezen.

Als ik het lief vertel, reageert hij meestal met een "oh, dus ze belde jou". Dan vertel ik hem maar weer eens hoe onbereikbaar hij is als hij aan het werk is. En thuis ook omdat zijn mobiel dan is weggestopt in een laatje. "Ze is gewoon praktisch die dochter van jou", zeg ik maar stiekem gloei ik een beetje van trots. Kinderachtig? Misschien.

Maar het bijzondere van stiefmoederschap is dat het schijnbaar doodnormale magisch mooi kan zijn.

Object of your attention

Nu ik mijn boek over stiefmoederen aan het schrijven ben, ontdek ik overal stiefmoeders. Het is bijna  net zoals toen ik zwanger was. De halve wereld leek toen te bestaan uit bolle buiken, kinderwagens en blozende baby's. Maar toen ik studeerde... nouja je begrijpt het. En nu kijk ik dus al een tijdje naar de wereld door mijn stiefmoeder-bril of beter ik-schrijf-een-boek-over-stiefmoederen-bril, want die eerste bril heb ik al jaren op maar had een minder sterke filter. Waarschijnlijk omdat ik gewoon druk was het te doen en er nu pas meer beschouwend mee bezig ben.

Mooi, vind ik het, hoe delen van de wereld zich aan je laten zien wanneer je er naar op zoek gaat. Als verborgen bloemen in een wilde tuin. Dus spreek ik op een feestje van vrienden een stiefmoeder, lees ik in het boek van Sonja Barend hoe zij de drie dochters van haar grote liefde in haar leven opnam en ontdek ik - wanneer ik me verdiep in het woord stiefmoeder - dat taalliefhebber Paulien Cornelisse er ook een is. Vriendin I. stuurt me de contactgegevens van een stiefmoeder die ik zeker een keer moet bellen en vriendin T. vraagt zich hardop af of ik haar - als niet samenwonend maar wel verliefd op man met kinderen - als ervaringsdeskundige zie. Ook op mijn werk heb ik gesprekken over stiefmoederschap én stiefdochterschap, de andere kant van de medaille.

Anders dan bij zwanger zijn, kun je een stiefmoeder niet herkennen aan de buitenkant. Hoewel, toen we met ons gezin op vakantie in Italië waren en ik tijdens een etentje aan iemand vertelde dat ik de stiefmoeder was van de meiden, kwam er een aha-blik op het gezicht van mijn gesprekspartner. "Dat verklaart waarom ze niet op je lijken." Schijnbaar had ze ons gezin gadegeslagen en mij  niet helemaal in het hokje kunnen passen. (Dat is overigens ook een van mijn heimelijke genoegens, andere gezelschappen bespieden en bedenken hoe ze aan elkaar verbonden zijn.) Aan de andere kant, ben ik talloze keren in winkels aangesproken als de moeder van de meiden. En pas nog vroeg een moeder op school - een beetje radeloos - hoe het nou toch zat toen ik middelste bij haar ophaalde: "Ben jij nou de moeder van E. of N." Ik moet me dan inhouden om niet de lolligste te zijn en nog meer verwarring te creëren.

Kortom, we kijken naar de wereld door een eigen bril. En er valt zoveel te ontdekken als je nieuwsgierig bent. The object of your attention is dichterbij en veelomvattender dan je had gedacht. Wonderschoon toch.